Οδός Αγίου Δημητρίου

Από To Wiki της Ημαθίας

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης είναι ένας από τους πιο ένδοξους και αγαπητούς Αγίους ολόκληρης της Ορθοδοξίας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όταν ήταν αυτοκράτορας ο Μαξιμιανός, το 280. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και όπως αναφέρουν οι παραδόσεις, από πολύ νέος έγινε αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού και ανθύπατος της Ελλάδας. Από μικρή ηλικία διακρινόταν για την ομορφιά και τη γλυκύτητα της ψυχής του. Νωρίς δημιούργησε ευρύ κύκλο χριστιανών, κυρίων νέων, που τους δίδαξε σε υπόγειες στοές, κοντά στο δημόσιο λουτρό. Μεταξύ των νέων αυτών ήταν και ο μάρτυρας Νέστορας. Σε μια από αυτές τις συγκεντρώσεις όπου δίδασκε, συνελήφθη και φυλακίστηκε, επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη του. Στη φυλακή δέχτηκε την επίσκεψη του μαθητή του Νέστορα και τον ευλόγησε, μετά από θερμή προσευχή. Αυτός τότε παρουσιάστηκε στο στάδιο σε επίσημους αθλητικούς αγώνες που είχε οργανώσει ο Μαξιμιανός και πάλεψε στο όνομα του Θεού των χριστιανών, μέχρι που νίκησε τον επικίνδυνο παλαιστή Λυαίο, όπως άλλοτε ο Δαβίδ το Γολιάθ. Τότε οργίστηκε τόσο πολύ ο Μαξιμιανός, ώστε διέταξε να αποκεφαλιστεί ο Νέστορας κα να φονευτεί στη φυλακή με λόγχη ο Δημήτριος, γιατί πριν την πάλη ο Νέστορας ακούστηκε να φωνάζει: «Ο Θεός του Δημητρίου, βοήθει μοι». Ο Άγιος Δημήτριος τάφηκε στον τόπο του μαρτυρίου του και από τον τάφο του ανάβλυζε μύρο, απ’ όπου και ονομάστηκε Μυροβλήτης. Κατά τις μαρτυρίες, πρώτος που γιατρεύτηκε από το μύρο ήταν ο Λεόντιος, ο δε δούλος του Αγίου Δημητρίου Λούπος, θαυματουργούσε με το αίμα και το δαχτυλίδι του. Σε άλλη διήγηση αναφέρεται ότι ο ηγούμενος της Μονής του Παντοκράτορα Ιωσήφ, μετέφερε την εικόνα του Αγίου Δημητρίου, αφού άφησε αντίγραφό της. Η εικόνα αυτή βρισκόταν πάνω στη σορό του Αγίου και τον παρίστανε όρθιο με απλωμένα χέρια. Σπάνια άλλος Άγιος συνδέθηκε με τον τόπο καταγωγής και δράσης του τόσο στενά, όσο ο Άγιος Δημήτριος. Πάντοτε θεωρούνταν φρουρός της Θεσσαλονίκης, της οποίας είναι και πολιούχος, φιλόπατρις, σωσίπολις και σωσπίπατρις. Ο εορτασμός της μνήμης του (26 Οκτωβρίου) ήταν λαμπρός. Άρχιζε έξι ημέρες πριν και τελείωνε οκτώ ημέρες μετά και κατά τον 14ο αιώνα έφτανε σε διάρκεια τον ένα μήνα. Στη βυζαντινή ζωγραφική ο μεγαλομάρτυρας παριστάνεται από τους εικονογράφους ως ύπατος και στρατιωτικός Άγιος. Συχνότερα τον παρουσιάζουν πάνω σε άλογο κρατώντας τα ηνία από το ένα χέρι και το δόρυ από το άλλο.